🎙️مصاحبه اختصاصی پدیده مارکت با هوشنگ حمیدزاده؛ پیشکسوت فوتبال ایران
ابتدا از شما تشکر میکنیم که وقتتان را در اختیار ما گذاشتید. برای شروع، لطفاً کمی از سابقه فوتبالی خودتان بفرمایید. فوتبال را از کجا آغاز کردید؟
من بچه محله مجیدیه هستم. فوتبال را از ۱۵ سالگی شروع کردم. اولین باشگاهی که به آن رفتم، تاج سابق (استقلال فعلی) بود و در تیم جوانان این باشگاه بازی میکردم. بعد از آن به تیم شرکت واحد رفتم، سپس دوران سربازی را گذراندم و بعد از سربازی در باشگاه نیرومند بازی کردم.
پس از نیرومند به پیام رفتم و در نهایت هم فوتبال حرفهایام را با برق تهران به پایان رساندم. مجموعاً چهار سال در برق تهران بازی کردم.
یکی از افتخارات شما آقای گلی در لیگ باشگاههای تهران است. کمی در اینباره توضیح میدهید؟
بله، سال ۱۳۵۷ آقای گل باشگاههای تهران شدم. آن زمان رقابت واقعاً سخت بود. بازیکنانی مثل ناصر حجازی، غلامحسین مظلومی، حمید علیدوستی و خیلیهای دیگر بودند. همه برای فیکس شدن میجنگیدند.
جالب است بدانید جایزه آقای گلی من فقط ۵۰۰ تومان (۵۰۰ تا تکتومانی) بود! با همان پول ۲۲ نفر از بچههای تیم را بعد از بازی بردم حمام روبهروی استادیوم شیرودی، بعد هم میدان هفتتیر، هر نفر یک ساندویچ خوردند همهاش شد ۲۸۰ تومان! ۲۲۰ تومان هم برایم ماند که کرایه رفتوآمد بدهم.
الان اما بازیکنها صحبت از میلیارد میکنند، در حالی که خیلیهایشان حتی پای چپ و راستشان را درست نمیشناسند.
به نظر شما فوتبال ایران امروز در چه مسیری قرار دارد؟ رو به رشد است یا رو به افول؟
متأسفانه هر روز بدتر میشود. فوتبالی که صاحب نداشته باشد، همین میشود. کسی که هیچ سابقه فوتبالی ندارد، میشود رئیس فدراسیون.
اصل کار دست فوتبالیها نیست. آدمهایی بیرون از فوتبال تصمیم میگیرند و سوءاستفاده میکنند. در چنین شرایطی نه مربی درست ساخته میشود، نه بازیکن.
آینده بازیکنسازی در فوتبال ایران را چطور میبینید؟
بازیکن خوب از مربی خوب درمیآید. وقتی مربیسازی نداریم، بازیکن هم نداریم. الان همهچیز روی هواست.
سردار آزمون را مثال میزنند؛ بله، گلزن بود، اما الان افت کرده. به خدا قسم، زمان ما سردار آزمون حتی جزو ۱۸ نفر تیم هم نبود.
یا مهدی طارمی؛ بازیکن خوبی است، اما اگر زمان ما بازی میکرد، اصلاً به حساب نمیآمد. آن زمان سطح فوتبال خیلی بالاتر بود.
درباره تیم ملی و شانس موفقیت آن چه نظری دارید؟
من با امیر قلعهنویی همتیمی بودم و احترامش واجب است، اما واقعیت این است که این جایگاه برای خیلیها زود است.
ما نه اردوی درست داریم، نه زیرساخت، نه برنامه بلندمدت. بازیکنانمان جزو پیرترین تیمهای جام جهانی هستند.
گروهمان شاید بد نباشد، اما حتی اگر شانسی بالا برویم، فردایش چه؟ بدون پایهسازی هیچ آیندهای نداریم.
شما بارها به اهمیت فوتبال پایه اشاره کردید. مشکل اصلی کجاست؟
پایههای فوتبال ما فاجعه است. تیمهایی مثل راهآهن، دارایی، بانک ملی، شاهین، آرارات که بازیکنساز بودند، نابود شدند.
بازیکنهایی بودند که استعداد داشتند، اما حذفشان کردند، سوتشان کردند و کنار رفتند.
الان پول حرف اول را میزند؛ پول داشته باشی بازی میکنی، نداشته باشی نه.
به عنوان یک پیشکسوت، راهکار شما برای نجات فوتبال ایران چیست؟
اول از همه مدیریت باید درست شود. رئیسها باید فوتبالی باشند. امثال علی پروین، حسن روشن، پیشکسوتها نباید بیرون گود بنشینند.
فوتبال باید از پایه ساخته شود. مربیسازی، استعدادیابی و ساختار درست. اگر اینها درست شود، فوتبال هم درست میشود.
من هنوز امیدوارم، اما فقط با خودسازی واقعی.
اگر نکته پایانی دارید، بفرمایید.
امیدوارم یک اتفاق خوب برای فوتبال ایران بیفتد. نه فقط فوتبال، برای همهچیز.
فوتبال باید برای نسل آینده باشد، برای بچههایی که میخواهند ورزش کنند، نه فقط پول دربیاورند.
